Ağa ve marabaları……


Yüksek okul yılları ve Artvindeyiz. Okulumuz KTÜ’ye bağlı ve KTÜ kampüste iken ilk yılın sonunda Artvin merkeze taşındı. Bizler için bu yıkım olmuştu. Çoğumuz Trabzon ve çevresindendik ve orası bizim için harikaydı. Artvin dağın yamaçlarına kurulu kapalı ve küçük bir ildi. Gezmek tozmak istesekte fazla gezemiyorduk. Trabzon merkezde birbirimizi fazla tanımayan bizleri Artvinde öğrenci yurdunun bir odasına toplu olarak yerleştirdiler.

20 erkek öğrenci aynı odayı ve havayı paylaşır olmuştuk. Artık mecburen kaynaşmış ve bir bütün olmuştuk. Hep beraber oturup hep beraber geziyorduk. Çoğumuz namaz kılmaya bile başlamıştık. Bazı arkadaşlar boş vakitlerinde yurda yakın bir kahvehanede okey oynar namaz vakti onları oradan imam arkadaş alır hazırda bekleyen cemaate yetiştirirdi. Mescitimiz o kadar küçüktü ki bir namazı 3-4 cemaat sırayla kılardı. Tam gırgır yıllardı. Sınavlara beraber hazırlanır birimizin bilmediğini diğerimiz öğretirdi.

Bir kaç ayda bir yakın yerlere geziler tertiplenir doğanın kucağında hep beraber gezerdik. Artvin aslında tam bir yayla ve doğa şehriydi. Bunu daha sonra algıladık. Dağ , bayır, çoruh nehri, devasa ormanlar, harika kanyonlar. Düz yer bulmak için ya kato çalıştırıp yapacaksınız ya da onlarca km yürüyeceksiniz. Cumhuriyetin ilan edildiği yıllarda paşa gelmiş Artvin’e bir rakı içelim demiş ama masa kuracak düz yer bulamamışlar.

Arkadaşlarla bir halı sağa maçı furyasına tutulduk. Çoruh nehri kenarında yapılmış bir halı saha vardı. Yanılmıyorsam cuma akşamları arabayla oraya giderdik. Sınıf ikiye bölünmüş bir takım AĞA VE MARABALARI diğer takımda KARA KEDİLER ismini almıştı. Ben ağa dediğimiz arkadaşın takımında oynardım. Dehşet maçlar ederdik. Kıran kırana mücadeleler olurdu. Çok samimi olmuş ve arkadaşlık bağlarını güçlendirmiş olan bizler halı sahada birbirlerini tanımayan vahşiler gibiydik. Bir topun arkasında sanki birbirimizi katledecek dereceye gelmiştik.

Bu maçların skorları koğuşta duvara asılır bir hafta dalgası olurdu. hayatımın en zevkli halı saha maçları idi bu maçlar.

Aradan uzun yıllar geçti ve arkadaşların çoğunu yolda görsem tanıyamam. Allah hepsine uzun ömürler versin. Sıhhat ve afiyet versin.

Selam eder saygılarımı sunarım….

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s