Dumanlı dağ….


Yine bir askerlik anısıyla devam ediyoruz. Hüzünlü bir hikaye ile …

İzmir Yenifoçadayız. 1998 yılının ocak ayı. Artık acemi birliği bitmek üzere. Üzerimizdeki acemilik baskısıda artık son buldu gibi. Son ve uzun bir intikal için hazırlık yapıyoruz. Koca alay Menemen ilçesi yakınlarındaki Dumanlı dağa yürüyeceğiz. Bize söylenen yaklaşık gidiş geliş 100km civarında olduğu.

Sabah kırağısı ve dondurucu soğuğu altında hareket emri veriliyor. Tabi hepimiz yürümek için heyecanlıyız keza iliklerimize kadar soğuk işlemiş durumda. Ve intikal başlıyor. Dere tepe devam ediyoruz. Bu arada bir sağanak yağmur başlıyor ki işler berbat oldu kesin. Sucuk su devam ediyoruz. Mubarek yağdıkça yağıyor. Binlerce asker bir ip gibi çaresiz gidiyoruz. Önümüzden kaç kişi geçti bilinmez çamur dizde… Perişanlık hat safhada.

İtaatsizlik olamaz yoksa boku yersiniz. İnadına gideceksiniz. Öğleden sonra kopmalar başlıyor . Yağmur şiddetini azalttı ama yinede devam ediyor. Yorgunluk anlatılacak gibi değil. Perişanlık cabası….

Akşam saatleri ile dumanlı dağın eteklerinden tırmanmaya başlıyoruz. Çam ormanları sisli ve soğuk. Ve ürkütücü….

İntikal aralıksız devam ediyor.

Ön kısmımda bir kalabalık oluştu. Rütbeliler sert emirlerle askeri devam etmeye zorluyor. Olay yerine  yaklaşmaya başladıkça herşey netleşiyor. Bir asker uzanmış yatıyor. Yanında iki rütbeli bir tane doktor birşeyler yapmaya çalışıyorlar. Rütbelilerden biri durum bildiriyor telsizle.

– Komutanım asker yığıldı kaldı. Hareketsiz. Müdahale ediyoruz. Helikopter gerekli.

Askerde hiç hareket yok. Sırt üstü yatmış. Bir an gördüm yüzü ne yağmur damlaları düşüyor. Hiç tepki yok. Bizi intikale devama zorluyorlar. Son kez bakmak için dönüyorum…

Haber hemen ulaşıyor. Ailesine de ulaşmıştır. Dumanlı dağın yamaçlarında can veren bir garip var. Bir çınar yıkılıyor bir ailenin ocağına ateş düşüyor.

VURULMUŞ ALNINDAN UZANMIŞ YATIYOR…

BİR HİLAL UĞRUNA YA’RAB, NE GÜNEŞLER BATIYOR.

Ne güzel anlatıyor bu dizeler o anı. Gitti ataları gibi cennet mekana… Bir ocak yıkıldı viran oldu. Bir anne bitti yok oldu…

Bir mehmetcik şehit oldu….

Allah rahmet eylesin….

Dumanlı dağ….” üzerine 2 yorum

  1. Celal

    Bende 77ye 4 idim .adim celal. 7. Bölük 4. Tim. Bu intikalde bende vardım. Bu intikalde bizim bolukde gece bir arkadasimiz şehit oldu .Adı muhammet idi. Gece fenalaşmış, ambulans doktor filan gelip çocuğu götürmüşler. Ben yorgunluktan öyle uyumuşum ki ancak sabah haberim oldu. Eşyalarını ve silahını biz taşıdık. Ertesi gün koğuşa cavuslar geldi , tüm eşyalarını aldılar. Sonra muhammet bidaha hiç olmadı sanki. Herkes kendi derdinde. Allah rahmet eylesin.
    Foça o dönemlerde cehennemin dibi gibi bir yerdi. Hem psikolojik hem fiziksel cik ağır zorluklar yaşadık. Amaaaa her şey vatan içinse helal olsun.

    1. Hikmet

      Ben bir şehit daha olduğunu şimdi senden öğrendim. Hepsine Allahtan rahmet diliyorum. Birşeyler hep oldu yinede olacak. Kurt kışı geçirirmiş ama yediği ayazı unutamazmış. Bazı şeyler unutulmuyor için için kanıyor. Ben sana göstermiş olduğun ilgi ve alakadan dolayı teşekkür ediyorum. İlgini çekecek pek çok yazım bloğumda mevcut okuyabilirsin. Selam

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s