Acından ölse vermem…


Bir  abiden ilginç bir anı…

Yıl 77-78-79 ama 80 değil. Ecevit yılları belki. Devlet memuruyum evde 5 çocuk var geneli mektebe gidiyor ve kasaba,manava,bakkala hatta sütçüye bile borçluyum. Hanım bana dediki:

– Üzüm suyu sıktım bebeğe verdim almıyor. Benim sütümde yetmiyor. Sütçüdende isteyemiyorum sütü.  150 lira borcumuz birikmiş zatende süt vermiyor birşeyler yap.

Epey mahçup oldum. O yıllarda bakkallarda süt yok. Her mahallenin bir sütçüsü var. Başka sütçü mahalleye giremiyor. Yoksa diğeri kafa göz girer. Bütün mahallenin hepsi tek sütçüye bağlı. Oda çeşmede karıştırıp karıştırıp sulu sulu satıyor.

Gittim yanına. Bana dedi ki:

– Borç 100 lirayı geçtimi o kişiye süt vermiyorum. Sen devlet memuru olduğun için 150 liraya kadar kredi açtım. Prensip ettim. Vallah billah bebek acından ölse süt vermem….

Aradan uzun yıllar geçti şimdi emekliyiz durumumuz iyi . Çoluk çocuk hep çalışıyor. Onlar bendende iyi. Sütçüde ölmedi ama oda emekli. Sakal bırakmış camiden çıkmıyor. Onu görünce o dar yıllar ve acı hatıra aklıma geliyor ve ona takılıyorum.

O da ne yapayım diyor. Mecburduk böyle davranmaya….

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s