Çakırsöğüt…


1998 Şubattı. Gözümün önünde daha dün gibi canlanıyor anılar. Uzun bir yolculukla ulaşmıştık bir akşam üzeri Şırnağa. Neler göreceğimiz ve neler yaşayacağımız hakkında pekte bir fikrimiz yoktu. Tümene vardığımızda daha karanlık yeni çökmüştü. Belli konularda çok dolu olduğumuz için bir ürkeklik ve tedirginlik tabiki vardı. Şaşkın şaşkın bakınıyorduk etrafa. Şırnak bir il edasından çok bir köyü andırıyordu adeta. Zayıf ışıklar az katlı binalar ve uzaktan gelen köpek sesleri. İleriki günlerde şırnağın bir köy olmadığını ama bir il sülietindede bulunmadığını anlayacaktık.20160617_172443

Çok kalmadan tümende bizi yanılmıyorsam bir yarım otobüse bindirdiler.Artık adres çakırsöğüttü. Gün boyu tim arkadaşlarımda görülen neşhe artık yoktu. Herkes sus pus karanlıkta görünmeyen dışarıya bakıyordu. Kısa bir yolculuktan sonra çok sıradan bir nizamiyeden içeri girdik. Ve 3 katlı bir yapının önünde araçtan indirildik. İşte burası Çakırsöğüt Jandarma Komando tugayı idi.

Loş bir şırnak ve loş bir tugay. Yanımıza gelen bir kaç er veya rütbeli hatırlamıyorum şimdi bize hangi taburve bölük olduğunu sorup bizi ardına taktı.

10-12 Basamaklı bir merdivenden aşağı indirdi ve sola döndürdü. Bir kaç adım sonra yine solumuzdaki kapıdan içeri soktu. Zemin katta bir koğuştu burası. Acemi birliğindeki koğuşlara pek benzemiyordu. Burası da çok loş ve hayli dağınıktı. Onlarca göz gülümsüyor ve bizleri süzüyordu. Birden bizlere sarılmaya başladılar. Kimi torun kimi piç torun diyordu bizlere. Bizlere ilgi göstererek koğuşun en uç bölümüne kadar bizi ilerlettiler. Kimi şafak 90 kimi80 diye bağırıyordu. Etraf çantadan silatan mermiden geçilmiyordu. Birde ilgiden. Nerelisin topraaaam. Konyalı varmı aranızda. Sivaslı varmı sıvasli. Bu curnatayı şaşkın gözlerle takip ediyordukki birden görülmeyen noktadan bir Dikkaaaat çekildi.

Bir üsteğmen geldiki amma afilli. Esas duruştayız . Yanında silahları yüksek tutuşta bir kaç koruma. Zaten nefes almakta zorluk çekilen bir ortamda tam off olduk. İşte dedim tam Rambo ortamı. Her taraf silah mermi çanta. Loş ışık ve koça koğuşta dönsemmi dönmesemmi diyen birkaç havalandırma pervanesi.

Üsteğmen bize soruyor nerelisiniz, yolculuk nasıl geçti falan filan. çakı gibiyiz yorgunuz ama mecbur dikiliyor ve dinliyoruz.

Birden bu erleride hazırlayın bu geceki göreve bunlarda gelecek demezmi. Haydaa. Daha yeni geldik su bilem içmedik mekanınızda. Bayılmamak elde değil. Çile saniyesinde başladıda bir yemek yesek bari. Anında gülüşmeler başladı üsteğmen bize sarılıyor. Meğer üs devrelerin şakasıymış bu. Bir yıl sonra aynı şakayı bizde torunlara yapıyoruz. Ben bölük çavuşu. Tim arkadaşım üsteğmen idi. Torunların yüzü alıp alıp vermişti.

Neyse gelelim bize. Dedeler yatacak yer gösteriyor bize. Yemekhaneyi gösteriyor. Birde tembih ediyorlar. Burada devrecilik yemek kuyruğunda ve televizyon başında başka yerde devrecilik yok diye. Bir şey olursa ha bize gelin hemen biz hallederiz. Vay be dedeler acemi birliğindeki kıdemli askerlere göre birer melek.

Koğuştayız bir gurup bizle sohbet ediyor. Bunlar dede. Bir gurup uzaktan takip ediyor bunlar Piç dede .
Bu arada Giresunluymuş bir üst devre tanışıyor benle. Bana çok benziyor tabi topraam koca koğuşta iki giresunludan biri. Piç dedemizmış öğreniyoruzki bir çatışmada eksik düşen dedelerimizin timine sonradan monte edilmiş yedek parça. Yine sonradan öğreniyorum lakabi kendince Giresunlu ALLAH çı komando.

Sohbetin içinde elinde tuttuğu el bombasının pimini çekmezmi. Şok oluyoruz. Ne yaptın lan diyen bir üst devresi hemen sıvışıyor. Sonra diğerleri. Bir ben kalıyorum hemlerimle ama bende üstüme kaçıracak durumdayım. ve usulca bende sıvışıp uzaktan izliyorum. Beyaz bir cildi olan toprağım domates gibi kızarıyor pimi yerine takmaya çalışırken. Ama sonunda takıyor. Oh sonunda.

Koğuş bir iki dakikada boşalıyor görev için. Geride 20 kişi kalmıyor. Koğuş sakin biz yorgun artı dinlenme vakti geliyor. Bana gösterilen ranzaya çıkıp yatağa uzanıyorum. Başımı yastığa koyuyorum oda ne başım acıdı. Yastığı kaldırıyorum birde bakıyorumki 2 el bombası. Alıyorum ve usulca yere koyuyorum. Bu gün çok hareketli geçti. Ve bu daha başlangıç. Gözlerimi kapatıyorum. uyumam lazım….

NOT: İlgili yazıları okumak için NOSTARJİ kategorisine bakınız.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s