İşte gidiyoruz…..

Görev:7

Yer:Kuzey Irak

Süre:18 Gün

Tarih:19,05,1998 – 05,06,1998

Birlik: Çakırsöğüt jandarma komando tugayı

 

K.Irak’ın olacağını zaten daha önce duymuştuk. Son görevimiz olan Uludere’den terörislerle temas sağlandığı halde neticelendirilmeyip erken dönülmesinin sebebi buydu. Ve artık herkes dillendiriyor ve hazırlıklar yapılıyordu.

İşte artık deplasmana gidiyoruz.

Zor ve yorucu K.Irak.

Tugayın önüne şimdiden 7 kamyon kumanya gelmişti. Ellerimize iğneden ipliğe nelerin gerekeceğini belirten kağıtlar sıkıştırıldı. Görev uzun denildi ve moral için herkese çarşı izni verildi. Paraları biraz yedik.

Birlik komutanımız her zamanki ciddiyetiyle olayı bize basitçe anlattı. Diğer timler neysede biz çok yeniydik. Tecrübe yok.

Tugayda kimsede neşe yok herkes ciddiyet elde hazırlanıyor.

Ve o gün geldi. 19 Mayıs 1998. Şırnakta bayram biz araçlarla yorucu bir yola çıktık. Hedef Hakkari Çukurca. Artık dağlar daha ürkütücü. dik ve büyük. Vadiler çok derin. Dağlara tırmanarak o meşhur Çukurca üzümlü karakolunun yanına yerleştik. Sınır 200 metre. Bu karakol çok şehit vermiş 90 lı yıllarda. Teröristlerin eğitim alanıymış. Saz çalıp oynayarak gelirler gece gündüz karakolu basıp eğitim yaptırırlarmış acemilere. Tabi şimdi öyle değil oldukça korunaklı bir yer.

Gece dinlendik ve ertesi akşam saatlerinde sınırı geçtik. Vize ve pasaport kontrolü yok. Kaçak geçtik herhalde. Tabi bizi engelleyecek bir iktidarda yok mıntıkada. Çok mayın işareti vardı yerde ve gece bunların takıbi sıkıcı ve zordu. Saat 23:00 sıralarında aşağımızdaki malaka denen yerde görüntü alındı ve ilerleyişimiz durduruldu. Ormanlık bir yerde mahkum bir vaziyette yatıp sessiz bir gece geçirdik. Uzaklardan gelen silah sesleri hariç. Yakınlarda bir ışık yok, uzaklarda belirsiz ışık hüzmeleri.

Sabah erken kalktık be köye uygun bir yere emniyetçi olarak yerleştik. Sonrada bizde köyden geçerek bölgeden ayrıldık. Köy meyve ağaçlarıyla ve akarsuyla süslü terkedilmiş bir köydü.

Çık çık bitmeyen bir tepete ağaçlı ve çok kayalı bir yerden tırmandık. İyice dağıttık. böyle bir arazi görmedim hayatımda. Bir uçurumun tepesindeki taşlık ve kayalık bir yere peşmergelerle beraber yerleştik. Ne tesadüf aynı yere aylar sonra karda geleceğim.

Ertesi gün bu gölgeli havadar yeri bırakıp karşı ağaçsız çıplak sıradağa tırmandık. Bizden önce gece bu dağ bombalandı ve sabah özel timler yerleşti. Bizde öğleden sonra oradaydık. Susuz yorgun ve açtık. Bir eski petin içindeki pis suyu süzerek içtim. İğrençti.

Karşı yamaçlardan tacız ediliyorduk ve jetler oraları ara sıra bombalıyordu. Acele ile mevzi yaparken arkadaş mayının kenarına bastı. 2  ‘cm daha ortalasaydı ayak gitmişti. Bu kıraç yerde en az 15 gün kaldık. Sonradan öğrendin emniyetçiymişiz. Gezici timler ve peşmergeler günlerce gezdi. Peşmergelerin gezmesi zaten siyaset. Para alıp devletten yardım ediyormuş gibi gözüküyorlar.

Bu bölgede durmadan taciz atışlarına muhatap olduk ama tüm kuzey ırak operasyonu genel itibariyle vasattı. Hava sıcak ve arazi çetin. Belkide benim bildiğim gibi de değildir.

Gündüz sıcak gece soğuk. Nöbet nöbet tıkama ve sonunda bölgeden ayrılıp 500 metre aşağıda bir geçe geçirdik ormanın içinde. Bıraktığımız mevzilere siirt j.ö. h yerleşti ve orada sonradan duyduk baskın yiyorlar. Epey şehidimiz olmuş. Adamlar belki bize yapacaklardı yapamadılar bizden sonra gelene yaptılar.

17. günün sabahı saa3:30 da kalktık ve 7:30 da arazi taraması yaparak çevre emniyetini alarak dağdan aşağı inmeye başladı. Çok yorulduk Aşırı dikkat ve sert arazi bizi hırpaladı. Yorgun foto da bu.

 

Kara yoluna indik ve malaka denen yere doğru ilerlemeye başladık. Etrafımız artık güvenli. Özel harekatlar ve tanklar ayrıca peşmergeler. Artık bayıldım bayılacağım yorgunluktan susuzluktan. Gözüm kararıyor etraf pus içinde sendeleyerek gidiyorum. Atıcam kendimi yerede utanıyorum elalemden. Az daha az daha Allah’ım derken bir dereye varıyoruzki su dizde. Suya girince açılıyorum. Yüzümü kollarımı yıkıyorum. Yaz günü bir soğuk akıyor ki diriliyorum ve çukurcaya doğru başlıyoruz tırmanmaya. Beni kim tutar Allah’ın izniyle.  Ara sıra yine  zorlansakta devam ettik. Bize yamaçta üs bölgesi kurup yarın sınırı geçeceğimiz söylendi ama oraya varınca bir asker yalanı daha ortaya çıktı. Sonuna kadar devam.

Yolda başka arkadaşlarda dağıttı. Bende diğerleri gibi arkadaşların silahlarını kimi zaman taşıdım. Bu arada bayılan tim arkadaşım oldu. Özel harekattan mayına basan askerde. Zar zor Saat 22:00 civarı sınırı geçip 19 gün önce konakladığımız yere vardık. Bithap halde. Sıcak çorba verdiler harikaydı.

O gece 2 saatlik nöbetimde ilk defa uyudum.

Bitmiştik yorgunluktan.

Acemi olarak en sıkıntılı görevimizdi. Ertesi gün ana birliğe vardık. Artık en alt devre değildik. Alt devremiz gelmişti.

Bir er olarak bu operasyonun blançosunu bilemiyorum. Bizim için çatışma yok gibiydi. Diğer birlikler epey çatıştı görev boyunca.

Bir mazi  18 yılı geçti..

Behind the live…

Soğuk.

Islak.

Gizemli.

Güneş daha doğmamış. Bekliyor hazırda. Doğacak kesinde, buralara belki. İnce bir soğuk. Yapraklarda çiğ damlaları. Durgun göletten dumanlar yükseliyor. Parça parça sis hüzmeleri ileri geri dans ediyor.  Doğa yeni yeni uyanıyor soğuk geceden. Birkaç sakarmeke (kuş) ve üç çamurcun (yaban ördeği türü) ve onları tünediği alçak daldan bir çoban yada baba edasıyla izleyen büyük balaban (kuş).

Sukunet sis gibi her yeri kaplamış. Herkes kendi telaşında. Birşeylerin peşinde. Sis bölünüyor tekrar birleşiyor. Altındaki canlılarda aynı şekilde.

Yaşam ne güzel. Yaşamın peşindeki mücadelede aynı şekilde.

Güneş artık yüksek. Ve çizgi gibi sisi boşluklarından delerek yeryüzüne dokunuyor. Zaman geçtikçe daha bir aydınlanıyor toprak. Sis artık çok az. Kalanlarda kaçacak yer arıyor. Soğuk gece sona erdi. Ve yeni bir gün umutlarla başlıyor.

Büyük balabanda bir hareketlenme.

Boynunu uzatıyor ve kanatlarını çırpıyor.

Ve bulunduğu alçak daldan yavaşça ve göletin üzerinden uçarak uzaklaşıyor…

Belki yine burada bir gece nöbeti umarak…

Ataş’ım…

Bir taraf imar edilmiş ve akabinde güzel bir bahçe, diğer tarafta sebebi insan olmuş Allah’ta inayet göstermiş orman olmuş. Bir ibreti farika. Ahada size fotosu.

Bir taraf tan insanlar sevimli menfaat güdüyor.Diğer taraftan ise insan dışındakiler menfaat güdüyor. Bana kalsa ikiside faydalı. Görünüşteki tezata rahmen.

Diğer tarafın fotosunu vermiyorum.

Bir taraf cennet bahçelerinden bir bahçe, diğer tarafsa şarkıdaki gibi

Burası derin orman
Görünmeyelim aman
Senin gibi güzelin
Canım yoluna kurban
Gadirganın başına
Dolu yağayır dolu
Seni gavurun gızı
Dursak bile ne olu

 

Tahmini bir hafta önce…

 

İşim bitti araç bekliyorum da can sıkıntısına bir ataş (ateş) yakıyorum.

Ateşi seyretmek ayrı bir lezzet. Tavuk kanat olsa, azıcık domates biber soğan…

Ayran üfff üf

Yoksa ne yapalım bakmakta güzel. Aklıma bir belgesel geliyor. Karı koca dağda merada zar zor bir ateş yakıyorlar. Adam seviniyor ve

  • Küçük kızımız tutuştu. Diyor. Karısı
  • Ateş neden dişi’dirki diyor. Adam
  • Çünkü ilgilenmek gerekiyor onla

Arı oğul atmış….

Kardeşim abi şuna bak dedi. Yaklaşınça hayretler içinde kaldım. Arı oğul atmış fındık dalına petekte kurmuş. Harika bir görüntü ve çekmeden yapamadım. Açık ortamda 10 gündür takip ediyorum bir gelişme kaydedemiyorlar. Sanırım çok kalmaz ölecekler. Bizede bu fani fotoları kalacak. Ve aklıma Nahl suresi geldi.

Nahl suresinde Yüce Allah diyorki arı’ya;

68 – Senin Rabbin bal arısına şöyle vahyetti: Dağlardan, ağaçlardan ve insanların kuracakları kovanlardan kendine evler edin.

69 – Sonra meyvaların hepsinden ye de, Rabbinin (sana) kolay kıldığı yollara gir, diye ilham etti. Onların karınlarından renkleri çeşitli bir bal çıkar ki, onda insanlar için şifâ vardır. Şüphesiz ki bunda düşünen bir millet için, büyük bir ibret vardır.

 

 

Allah’ım sen büyüksünyücesin ,Rahman’sın,Rahimsin. İsmi azam sahibisin. Yoktan varedende ve öldürecekte sensin.Bizi hesap gününün dehşetinden koru. Bize azap etme Allah’ım. Biz yeterince bilemeyen nas’ız.

Bizleri affet. Senden başkada bir güvencimiz yoktur.

NOT: Bir Arıcı tarafından görülmüş ve bir boş kovana yerleştirilip götürülmüş. En azından eski durumlarında n iyi olacaklar.

15 Temmuz….

Pırıl pırıl bir 15 Temmuz akşamı. Binlerce yıldız gökte, milyonlarca yıldız yerde. Gözler gökte, eller kalpte. Tam bir yıl önceydi Reis gelin dedi bir ulus canlarıyla ve kanlarıyla tanklara karşı geldiler. Reis yine gelin dedi biryıl sonra yine bir ulus Yıldızlardan çok döküldüler yerlere.

Aziz millet, Dedelerinin asil torunlarıyine dedeleri gibi gözü kara, kararlı.Ne büyük millet ki bu millet, binlerce senedir ayakta. Devlet ismi değişir ama millet toprak değişmez.Çehreler değişir fakat kalpler değişmez.Şartlar değişir ama karar değişmez.

Başbakanımızın dediği gibi;

Çok yıldızlı bayrakların değil, ay yıldızlı bayrağın altında.

Pırıl pırıl yüzler. Ay’danda yıldız’dan da pak.

Söylenecek söz çok dil kifayetsiz.

Ben bir aciz kul;

Yüce Allah’tan bu vatan uğruna binlerce yıldır canlarıyla kanlarıyla mücadele etmiş tüm şehitlerimize Allah’tan rahmet, Gazilerimizede şükranlaımı sunuyorum.

Vatan tek

Bayrak tek

Millet tek

Devlet tek.

Ve bunlar bir hilal uğruna, Bu vatan yoprağının her karışını kanlarıyla ıslanmış yüzbinlerce şehidimizin  sayesinde olmuştur.

Bu mukaddese sahip çıkmak atalarımıza minnet vefa, torunlarımıza mirastır.

Mukakkaki

Vatan sevgisi imandandır.

 

 

Keskin soğuk…

Sanırım aralık 2016.

Sabah erkenden üç arkadaş av için harşıt(harşit) deredine gittik. Harşıtta sabah kırağısı olmuş her taraf kar yağmış gibi bembeyaz. Araçtan çıktık avlanıyoruz ama soğuk kesiyor. İçim titredi artık dönsek diye içimden geçiriyorum. Bu ne soğuk eklem yerlerime sanki buz dolu torbaları koymuşlar gibi. Arkadaşa soruyorum sende üşüyormusun diye ama çok üşüdüğünü söylemiyor.

Sözün özü bir saat sonra dönüyoruz. Arabanın kaloliferleride zayıf arabanın içinde de ısınamıyorum. Ve normal vaziyette kış modunda giyindiğim halde. Bu bana bir iş açacak diye düşünmeden kendimi alamıyorum. Eve kendimi zor atıyorum ama nasıl canımdan can çıkıyor. Diz kapaklarımda iliklerime işleyen ağrı derecesinde bir üşüme. Şu av yüzünden yaşadığımız eziyete gülünmeyecek gibi değil. İliklerime kadar donuyorum.

Hemen diz kapaklarıma battaniye havlu sarıp yatıyorum. Birkaç saat sonra kendime biraz geliyorum. Bu nasıl bir soğuk. Yanlız şöför arkadaş da çok soğuk olduğunu onaylamıştı o gün. Ve arabadanda dışarı çıkmamıştı.

İşin ilginç olanı 2 ay sonra yine bir sabah harşıt deresine gitmiştik. Yerde bir karış kar ve çıtır çıtır buz vardı. Hayatımda ilk defa bir karın üzerinde batmadan katır kutur yürüdük. Yanımdaki arkadaşlar bile şaşırmıştı bu duruma. Karadenizde bir bölgede kar böyle donsun. Ve oldukçada soğuk olan o sabah bir önceki paylaştığım anıdaki kadar üşümedim.

Hadi sizlere selamün aleyküm…….

Bulutlar da benim gibi…

Gözlerim ufukta belli belirsiz kimi zaman kaybolup tekrar gözüken geminin ışıklarında. Ben gürültüyle kayalara vuran köpüklerin içindeyim. Şemsiyeme daha bir sarılıyorum. Yağmurmu yoksa dalgamı kapar. Yoksa gecenin bilinmezliği mi. Rüzgâr yanaklarımı durmadan ısırıyor.
Ben ben
Karanlıklar içindeyim.

Yıldırım,gökgürültüsü,yağmur,rüzgar

Daha bir sarılıyorum kabanıma şemsiyeme. Yağmur ne gaddar. Rüzgar acımasız. Isık ve ses tarifsiz korkutuyor.

Dövüyorlar

Dövüyorlar

Dövüyorlar beni.

Daha bir kuvvetle asılıyorum cıgarama.O ıslak gelmiyor duman o da benim gibi çaresiz. Daha bir dalıyorum ona. Bakıyorum da bakıyorum. Çok şeyler çok şeyler. Tesbih gibi çeksen epey çekersin. Dışarda fırtına yağmur damlalar yüzümden aşağı. Sırılsıklam.

Şemsiye,mont,pantolon, ayakkabı

Seçemiyorum,

Geminin ışıkları artık belli belirsiz. Görmek için daha bir kısıyorum gözlerimi ama nafile. Seviniyorum yinede. Başaracak o diyorum içimden. Fırtınaya rağmen kararlı ve tam istikamet üzere.

Kayboluyor artık.

Göremiyorum.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Belki birkaç bin yıl. Dalıyorumda dalıyorum. Uzun bir sessizlik. ve

Birden o ses….

Sabah ezanı……………………

 

Bu insanlara neler oluyor…

15 temmuz 2016

15 temmuz 2017

Bir hafta sonra tam bir yıl. İstediklerini yapamayan kudurukların son çaresi hain darbe girişimi. 250 şehit, 2000 üzeri gazi. İnsanlara en güvendikleri, canlarını mallarını namuslarını emanet ettikleri onları can bildikleri üniformalı gavatlar ateş etti. Bir millet sessiz kalmadı o piçler tanklarıyla uçaklarıyla silahsız vatan evlatlarını acımasızca vurdular.

Tanklar acımasızca ezdi. Uçaklar helikopterler insafsızca vurdu. Bu yeryüzünde görülmemiş gaddarlık. İnsafsızlık, edepsizlik.

Kimler:

Okyanus ötesindeki burnunuda memleketide pis pis karıştıran ve buradaki mevcut düzeni herzamanki gibi beğenmeyen eline silah verip adam yerine koyduğumuz dıbıçlar.

Bir tarih varsa başta bu millet yazar. Sonrakiler kopyalar. Bizler bu vatanı yurt edip kutsal saymış bir millet, suriyeli’miyizki kaçıp gidelim.

Asla asla.

Birileri ortadoğu gibi karıştıracaktı ama olmadı. Yine deneyecekler.

Ama bu millet ne yamandır bizden iyi biliyorlar.

Kurtuluş savaşından sonra bile onbinlerce şehit veren  bu vatan evlatları, şehit bayrağı asılmamış ne köy ne kasaba, nede mahalle ve sokak bıraktı. Şehitler tepesi hiç bir hafta boş kalmadı. Gencecik bedenler kara toprağa uğurlandı. Yüzbinlerce gazimiz kiminde kol yok ,kiminde bacak. Kimi yatalak kimi hahsun. Aileler ise hep hüzün. Hep hüzün.

Laf, gevezede bitmez. Bizde biter.

Ama birde bu insanlara neler oluyor.

Birşeylerin farkında olanlar nelerle uğraşıyor. Şuan benim ilçemde şu günlerde belediyenin tertiplediği Görele kemençe ve horon şenliği var. Millet horon tepip göbek atıyor. Hemde 15 temmuza bir hafta varken.

Ben yakıştıramam. Vatan için kutsal bir bayrama an varken. Şehitler ve gaziler bizden herhaldeki göbek değil dua bekler. Şu bir hafta hatımlerle ve hüzünle geçse. Ne olur düğünlerimiz biraz daha mantıklı olsa. Acaba sizin canpareleriniz gitse ve şu yapılanları izleseniz neler hisssedersiniz.

Sizlere neler oluyor.

Hergün bir şehidin düştüğü şu ortamda, aziz şehitlerin hatıralarına biraz özen göstermek lazım gelmezmi.

Ya gözü yaşlı şehit ve gazi yakınları….

Onlar bizleri izliyor.

Bizler çok şehit veren bir milletin fertleri olarak biraz daha dikkatli olmamız gerekir. Hele biz Topal osman ağanın düşmana pervasız uşakları olarak daha çok dikkatli olmamız lazım. Elin ne üdüğü belirsiz milletleri bir şehitleri olunca haftalarca yas tutuyorlar.

Bizde ise ateş düştüğü yeri yakıyor.

Gerisi…..

Yeni yıl. ..

31 Aralık 1998.

Araçlara biniyoruz. Haber dün ulaştı. Cudi’ye gidiyormuşuz. Hadi hayırlısı. Gitmek bir şey değilde artık çok yorulduk ve yoruldum. Sonuda yaklaştı teskereninde ondan mı olacak.
Bari yılbaşını birlikte oturarak geçirelim. Olmadı

Dışarda kar. Karda Ayaz. Gündüz Ayaz. Gecesi kesin Ayaz.

Kimsede moral yok. Dağdan şehre ineli hafta olmadı. Hareket ediyoruz. Herkes sus pus. Araçlar ilerliyor. Da yine terse yattık.

Nah Gabar a gidiyoruz. Araçlar Şenoba Beytüşşebap yoluna döndü. Yine komutanlar mesela yaniyi yedirdiler bize. Olsun farketmez çokta. Bakalım yeni adres neresi. ilginçtir bir bölük askeriz. Azız yani.

Araçlar kıvrıla kıvrıla ilerliyor. Yamaçlar bembeyaz. Güneş ise gözü alıyor. Küçük piyade Karakolu Besta gözüktü. Hayret araçlar yavaşladı. Besta ya giriyoruz. Karakolun içindeyiz. Araçlardan iniyoruz. Hayret son durak burasıymış.
Bir çadıra çantaları koydurup, kentine geçiyoruz. Defalarca önünden geçip baktığımız bestaya da konuk olduk. Küçük bir birlik burası. Tanışıyoruz askerlerle. Birde Trebolulu çıkıyor epey sohbet ediyoruz.

Kantinleri küçücük. Loş ve pekme temiz değil ama askerler sıcak. Öğle yemeğide geliyor çok geçmeden. Yemek iyi değil ama yiyoruz. Neler yemedikki sanki daha önce. Yalnız ekmeğe çok takılıyorum. Belki bir haftalık. Kasaların içinde üstünden sanki kamyon geçmiş gibi ezilmiş mubarek ler.

Haber geliyor cudide pusu atacakmışız. Biraz sonra haber güncelleniyor karma bir tim çıkacakmış akşam üstü. Buda güzel yani yeni yılda oturup tv izlemek yüzde 50 ihtimal.

Listeler açıklanıyor ve ilk defa ben yokum tim arkadaşım bıxıci var. Tabi sevinemiyorum ayıp olur.

Onlar hazırlıklarını yaparken biz etrafı gezip sohbet ediyoruz. Burası küçük bir birlik ve gezilecek .çok alanda yok. Yanlız tehlikeli bir yerde konuşlanmış. Kendilerini koruyorlar ve düşmanın bu mıntıkadan geçişini zorlaştırıyorlar.

Akşam oluyor.Seçme ölüm timi arkalarına baka baka gündüz gelmiş olan polis ö.h. ile yola düşüyorlar. Zaten düzene bakılırsa iki km yol yürüyüp yaparlar. Angarya bir görev gibi Gözüküyor.
Neyse bizler tv başına yeni yıl yeni yıl demeye.
Kentinde epey oturuyoruz geride kalan işe yaramazlarla.
Vay be artık 1999 girdi. Bakalım bu 1999 da postu deldirmek nasip olacakmı. Bestada hoş bir gece geçiriyoruz en azından yorgan var soba olmasa bile.
Artık yatış zamanı. Yılbaşı bu kadar olur. Belki ana üste olsaydık belki bundan az kıyak olurdu.

Yatağa giriyorum. Şu piyadelik zor ya. Yatakları bile komedi. Her biri ayrı şekil. Asker çoğunu sevilen getirmiş. pembeli, mavili, dantelli, çiçekli…

Artık yatalım. Hikâyenin devamında vasat. Besta karakolu. Seni yıllar yılı unutamadım.
Bugün 1 ocak 2017

17-18 yıl olmuş.

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑